Column

Home/Column

In-Between 2020

De data voor In-Between 2020 zijn gekend.

Wil je dit event niet missen, noteer het dan nu al in je agenda !

 

De kunst van het organiseren van visuele expressie

Welke instrumenten hebben we nodig om narratieve beeldexpressie aan te reiken en eilanden van
creativiteit te verbinden tot een tentoonstelling van de toekomst? En hoe kunnen we ons utopisch
denken realiseren in de praktijk?
Niet alleen het streven naar gelijkaardige verhoudingen tussen auteurs en hun werk zijn de
uitgangspunten, maar ook de verbeelding in de kunst en het zoeken naar juiste participatieve
werkvormen worden in rekening genomen, willen we een prefiguratieve foto-expressie een boeiend
podium geven. We kaderen onze werking dan ook in de eerste plaats binnen een compleet
participatief gebeuren. De auteurs van verschillend pluimage worden hierdoor niet verplicht
grootschalig te denken, want voor ons is de verstaanbaarheid van hun werken het allerhoogste
goed om opbouwend en visueel overstijgend te zijn. Bovendien gaan we uit van een
zelforganiserende dynamiek die ons moet toelaten het klassiek artistiek gebeuren te doorbreken,
zowel bij de fotograaf als bij de groep. We realiseren dus exposities met een verbindende dynamiek
en denken permanent na over het bereiken van andere ontwikkelingen met de bedoeling te
verbinden en te vervlechten.
De magie van de fotografie is zoeken. Het is een manier van bewegen en ruimte creëren. Een
organisatie moet daarbij een weloverwogen plan hebben. Het cultuurleven is een woestijn en we
moeten onze eigen weg bepalen, willen we banale schoonheid overstijgen. Actuele visuele
expressie brengen in een land waar het surrealisme uitgevonden werd, is dus beseffen dat afstand
genomen moet worden van onze traditionele benadering van situaties en gebeurtenissen. Dat het
over en uit is met de gelijk lijkende beelden. De werkelijkheid is fake en artistieke creativiteit is pure
persoonlijkheid.
We staan aan de start van een nieuw verhaal, een nieuw project. In september willen we er opnieuw
staan. De voorgelegde proefstukken doen ons het beste vermoeden omdat tal van auteurs vanuit
een andere context hun onderwerpen benaderd hebben. Ze zijn er in geslaagd om realiteit om te
zetten in emotionele verhalen soms met intuïtie maar vooral met pure schoonheid gekoppeld aan
een magie van evocatieve emotie. Met “Zest for Visual Expression” hebben we de betekenis van
beelden gewijzigd met de bedoeling vooral de toeschouwer, de kijker, de kans te geven zijn eigen
waarheid in te vullen, taboes te doorbreken.
ZINKAE Foto Fest 2018: een eigentijds realisme met tedere kwetsbaarheid !

Freddy Van Vlaenderen

Analfabetisme of niet

De betere foto brengt een ode aan de mensheid. Hiermee wordt aangegeven dat een
geëngageerd fotograaf in de eerste plaats een pleitbezorger is voor een cultuurtaal, zijnde:
de fotografie. De beelden van een fotograaf moeten dus een boeiend verhaal oproepen
binnen een bepaalde context. De keuze van het onderwerp speelt daarbij een enorm grote
rol. Zo kunnen we het hebben over klassieke thema’s zoals reportage en landschap of het
abstracte beeld met hedendaagse invulling.

‘Fotografie is de mooiste taal ter wereld’

LinguaFranca! (= c ommunicatiemiddel voor mensen met verschillende moedertalen)
Overal ter wereld kunnen mensen foto’s bewonderen en bekijken. Maar de vraag is wel of
de toeschouwer de nodige vaardigheden heeft om beelden op een juiste manier te lezen. In
elk geval is de moderne analfabeet hij die geen beelden kan lezen.
Ik zie wat jij niet ziet. Kijken is niet automatisch zien en tussen kijken en zien ligt een groot
verschil. Bovendien vraagt zien ook begrijpen en begrijpen houdt in dat men veel weet of
kennis heeft van verschillende onderwerpen en gebeurtenissen. We moeten ons dus de
vraag stellen wat kijken moet zijn en wat moet zien in zich hebben om de gelaagdheid van
het werk ten volle te kunnen begrijpen.
De tentoonstelling van de wereldberoemde schilder, fotograaf Gerhard Richter, in het
S.M.A.K., kan ons hierbij helpen om zien te ontleden en te begrijpen. Aan de hand van
diverse conceptuele constructies, schilderijen en foto’s leidt Richter ons op een boeiende
chronologische wijze door een parcours om ons te bevragen over diverse aspecten, zoals
het historisch gegroeide onderscheid tussen abstracte en figuratieve kunst. Daarbij legt hij
de vinger op het juiste gebruik van materie, compositie, kleur, formaat en licht. En, door het
hanteren van kunst en cultuurgeschiedenis, bevraagt hij zich over de relatie van het beeld
tot de toeschouwer. Een beeld is immers altijd een voorwerp waar men tegenaan loopt. En
dus is het de job van de kunstenaar om in de eerste plaats een beeld te maken dat van hem
is. Daarnaast moet er ruimte zijn na de beeldruimte met liefst een iconische impuls en een
boeiend verhaal dat geschiedenis in zich heeft om de kijker toe te laten het beeld te lezen!

Tot slot komen we tot het besef dat het eigen gelijk niet aan de orde kan zijn om gelaagde
beelden te maken. Bovendien bestaat er ook geen absolutisme en is het oordeel van de
kijker die het beeld, het verhaal kan lezen ALTIJD de juiste waardemeter om te beseffen
of je werk kijk en zien heeft!

 

Freddy Van Vlaenderen

error: Content is protected !!