Intimacy under the Milky Way is een tentoonstelling fotografie over de betekenis van intimiteit met selecties uit het œuvre van gerenommeerde en talentvolle fotografen. Over de tactiliteit van de huid, de begerende blik, de schoonheid van exhibitionisme en andere kosmische ervaringen. Nobuyoshi Araki, Carla van de Puttelaar, Gert Jochems, Danielle van Zadelhoff, Elinor Carucci, Arno Nollen, e.a.
Intimacy under the Milky Way is een tentoonstelling fotografie over de betekenis van intimiteit met selecties uit het œuvre van gerenommeerde en talentvolle fotografen. Over de tactiliteit van de huid, de begerende blik, de schoonheid van exhibitionisme en andere kosmische ervaringen.
De tentoonstelling toont intense, gepassioneerde en indringende beelden. Het verkent de spanningsvelden tussen authenticiteit en drama, bevrijding en duisternis. Intimiteit is het tegendeel van publiek eigendom. Het internet legt echter onze exhibitionistische – en dus voyeuristische – aard bloot.

Intimiteit gaat over het menselijk lichaam, naaktheid, persoonlijke gevoelens, vertrouwelijke verbinding met anderen, sexualiteit. En over de afzondering in en verbinding met onze omgeving, plaatsen waar de intimiteit waarneembaar is of waarvan het geheim wordt ontsluierd. Intimiteit gaat ook over verbinding met onszelf. Het omvat zelfs de existentiële eenzaamheid en onze diepste zieleroerselen.
Fragmenten van het intieme leven leiden een verborgen bestaan, gehuld in het duister. Eenmaal het wordt gefotografeerd en openbaar wordt is het onderhevig aan de moraal.

De titel verwijst evengoed naar een ambivalente spanning: terwijl intimiteit een vertrouwd en herkenbaar gevoel is, kunnen we het niet gemakkelijk vangen en vasthouden. Maar we weten allemaal hoe intimiteit zich voordoet, we herkennen haar tekenen. We kunnen het dus vertalen in beelden. Het is een universeel en gemeenschappelijk gegeven.

Intimiteit manifesteert zich in de geest, als onze geheimen van verbeelding en verlangen. Kunstenaars delen hun eigen fragiele intimiteiten op een intense manier. Ze kunnen intimiteit genereren tussen de toeschouwer en het beeld, waarin hij zich comfortabel kan voelen. Of hij kan er zichzelf ontdekken als voyeur. Er ontstaat een spanningsveld en tegelijkertijd een intieme hechting tussen de zichtbare intimiteit en hoe die ongrijpbaar wordt in een soort van kosmische transcendentie.
Nog een paradox. Hoe intiem is intimiteit nog nadat het werd gefotografeerd en de maan, de planeten en alle sterren er hun licht op laten schijnen?
De tentoonstelling Intimacy under the Milky Way laat zien dat de integriteit van de intimiteit overeind blijft. Ik beschouw het werk van de fotografen als referentiekader en projectieruimte – ruimte waarin de toeschouwer zichzelf kan projecteren -. Een plek waar het geheim voorzichtig wordt ontsluierd en men zich geborgen voelt.

De titel van de expo is geïnspireerd door sommige stukken uit de essaybundel Intimiteit onder de melkweg van Herman de Coninck. Misschien is gedichten lezen wel nauw verwant met foto’s kijken: er is een eerste blik, dat wat je op het eerste gezicht ziet, en er is het nauwkeuriger kijken en ontdekken dat er meer (op) staat dan je in eerste instantie kon waarnemen. Tenslotte is er het ‘onzichtbare’: het verhaal achter de foto, vergelijkbaar met de interpretatie van het gedicht. In Intimiteit onder de melkweg laat Herman de Coninck de lezer zien dat hét verhaal niet bestaat, maar dat het hem vrij staat zijn eigen verhaal te ontdekken en te zien, mits hij bereid is de voorlopigheid ervan te erkennen.
‘Over poëzie’, zo luidt ook de ondertitel, hoewel er ook twee stukken instaan over fotografie. Fotografie dan als een soort van taalloze poëzie, hetzelfde maar anders: ‘Poëzie en fotografie gaan over iedereen, altijd, overal. Vergeleken bij roman en film abstraheren ze, veralgemenen ze, maken ze tijdloos’.

Intimiteit, maar ook een bepaald soort fotografie, wordt daarmee een universeel gegeven, m.n. deze die de concrete ‘hier en nu’ fotobeelden overstijgen. De Coninck maakt aannemelijk dat een gedicht mooi vinden en begrijpen weliswaar in elkaars verlengde kunnen liggen, maar niet noodzakelijkerwijs samen hoeven te gaan. Anders gezegd: ik kan ontroerd zijn door de schoonheid van een gedicht (lees: foto), ook zonder dat ik precies weet of weer kan geven waar het over gaat.
Het geheel van de beelden ontroert. Wat brengt ontroering ons? Ontroering is een beetje verdacht, en de lezer die aan ontroering onderhevig is, is zogenaamd een zacht eitje. Ontroering heeft geen maatschappelijke relevantie, behoort niet tot het Bruto Nationaal Product, heeft iets ‘nutteloos’.
De ‘nutteloosheid’ van poëzie als protest tegen al wat in deze wereld aan de orde is. We leven in een maatschappij van hebben. De fotografie in de expo IUTMW hoort tot het rijk van het zijn.

Door de intimiteit een plaats te geven, érgens, onder de melkweg, leg je precies de focus op intimiteit, op het ‘kleine’ én paradoxaal genoeg evenzeer op het ‘grote’, in deze context – melkweg, cosmos – geplaatst, deze van het omvattende, het ongrijpbare.
Bovendien geeft de notie ‘under the Milky Way’ aan dat een omgeving, objecten, de context intimiteit kan oproepen, je iets vertelt over aard van de intimiteit.

Tenslotte: hoe de titel van een expo een mooi ‘beeld’ kan opleveren, een beeld waar elke toeschouwer wel zijn/haar interpretatie aan kan geven. Of niet. En dan blijft hij/zij achter met een vreemd, onbestemd gevoel : ‘Ik voel het, ik kan het niet uitleggen … maar het klopt.’

Nobuyoshi Araki (JP), Elinor Carucci (IL/US), Aaron McElroy (US), Jens Juul (DK), Carla van de Puttelaar (NL), Danielle van Zadelhoff (NL), Miriam Temme (NL), Thom Puckey (UK), Camille Renée Devid (NL), Julie Van der Vaart (NL) , Albert Grøndahl (DK), Arno Roncada (BE), Marie Sordat (BE), Cédric Gerbehaye (BE), Marine Dricot (BE), Giannina Urmeneta Ottiker (BE), Peter Waterschoot (BE), Marie-Thérèse De Clercq (BE), Michel Vaerewijck (BE), Arnaud De Wolf (BE), Annabel Werbrouck (BE), Lisa De Boeck (BE), Selina de Beauclair (AU), Dirk Van Severen (BE), Koen Cassiman (BE), Arno Nollen (NL), Gert Jochems (BE)

 

Waar PAK, Platform voor actuele kunsten
Dullaertweg 80
8470 Gistel
Wanneer

TOT

Open op:

  • Zaterdag VAN 10:00 TOT 18:30
  • Zondag VAN 14:00 TOT 18:30
Prijs gratis
Organisatie PAK / 44 GALLERY